Υπάρχουν ορισμένα τοπία που σε προσκαλούν να σιωπήσεις, που άφωνα σου ζητούν να σταματήσεις και να αφουγκραστείς, να ακούσεις καθαρά όσα οι ήχοι κρύβουν.

Ποτέ τίποτα δεν θα μπορέσει να ειπωθεί τόσο ηχηρά όσο με την σιωπή.

Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, όλοι μας είμαστε μέρη ενός κοινωνικού συνόλου που διέπεται από άγραφους κανόνες, οι οποίοι συχνά ασυνείδητα εισχωρούν στις εκφάνσεις του εγώ μας και διαστρεβλώνουν την οπτική των καταστάσεων.

Συχνά βλέπουμε με τα μάτια της κοινωνίας και όχι με τα δικά μας. Η οπτική μας έχει γαλουχηθεί μέσα από κοινωνικά μαθήματα επιβράβευσης και κριτικής. Η δύναμη δε των κοινωνικών προσταγών είναι τόσο μεγάλη που δεν χρειάζεται πολυετής φοίτηση στα θρανία. Αρκεί απλώς να αρχίζει κάποιος να ενσωματώνεται σε μία κοινωνία, για να ξεκινήσει και η εισροή στα κοινωνικά πρέπει και μη.

Και εδώ είναι που υψώνεται το προαναφερόμενο λάβαρο και δίδεται η σπίθα της εξίσωσης  «Αν ...;. τότε θα [πρέπει] ...;».  Το χρονικό διάστημα που ο προηγούμενος -και πιο κοντά στο πραγματικό μας εγώ- χαρακτήρας θα επιβιώσει ποικίλει και εξαρτάται από διάφορες παραμέτρους όπως η δύναμη του ανθρώπου, η δύναμη του συνάνθρωπου, το ύψος του λαβάρου και την πείνα που διέπει το σαράκι των κοινωνικών πρέπει που αφομοιώθηκε.

Αργά ή γρήγορα όμως όλοι λυγίζουν. Και αρκεί μία φευγαλέα σκέψη και μόνο μία για να εδραιωθεί μέσα μας η υποψία πως «Όντως αν ...;. τότε θα [έπρεπε] ...;».  Αυτή είναι και η στιγμή μηδέν, η στιγμή που χωρίς καν να το καταλάβουμε επιτρέψαμε να δούμε με τα μάτια άλλων, με τα μάτια μίας απρόσωπης μάζας που κρίνει χωρίς να γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες, με τα μάτια ενός συνόλου που υψώνει το λάβαρο της αγάπης και δικαιολογεί στο όνομά της ακόμα και πράξεις ενάντια στον αληθινό μας εαυτό.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η λεπτή διαχωριστική γραμμή, η ανεπαίσθητη αυτή σχισμή ανάμεσα στην αγάπη & όσα αυτή χαρακτηρίζει και στα κοινωνικά πρέπει που αποκομίσαμε & διαστρέβλωσαν αυτά που πραγματικά έχουν σημασία.

Το λάβαρο της αγάπης που η κοινωνία υψώνει έχει να κάνει με συναισθήματα μιζέριας, εξάρτησης, καχυποψίας και φόβου. Είναι έρωτας μασκαρεμένος σε αγάπη που ζει από τις ανασφάλειές μας  Η καθαρή αγάπη όμως ούτε προστάζει, ούτε απαιτεί. Δεν υπάρχει γιατί αποσκοπεί σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Η αγνή αγάπη δεν πατά σε προσωπικά θέλω και πρέπει και ούτε αλλοιώνει χαρακτήρες για να επιτύχει σκοπούς.

Λάβαρο και αξίες όμως συχνά δεν ταυτίζονται. Και αυτή είναι μία υπενθύμιση που κανείς πρέπει να κάνει καθημερινά στον εαυτό του πριν μεταλλαχθεί και πάψει να βλέπει αυτά που πραγματικά έχουν σημασία.

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε αφού η ιστορία σας ανήκει σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε Στ' αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις το έργο το 'χω δει μη με τρελαίνετε το πλοίο των ονείρων μου με πάει σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε Μένω μονάχος στο παρόν μου να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται - κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε αφού η ιστορία σας ανήκει σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε Μένω μονάχος στο παρόν μου να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται - κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε

Υπάρχει και μία άλλη όμως η οποία δεν έχει να κάνει με υλιστικές εκτιμήσεις. Η πτυχή αυτή αφορά το κοινωνικό έργο που τελούν οι δρόμοι της χώρας στους πολίτες και ειδικότερα αυτό του αυνανισμού εν δημοσίω. Το πιο κωμικοτραγικοδραματικό της όλης υπόθεσης είναι πως αυτή η φυσική ανάγκη του ανθρώπου, που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν αποδέκτης μεγάλης κοινωνικής κατακραυγής αν λάμβανε χώρα εκτός κεκλεισμένων θυρών, στην προκείμενη περνά απαρατήρητη ως αυτοεκτόνωση αφού έχει μασκαρευτεί σε:

Κορνάρισμα 0,0001 δευτερόλεπτα αφότου έγινε κόκκινο για τους άλλους/πράσινο για εδώ

Πισωκολλήματα γιατί τα 170χλμ/ώρα για το προσπέρασμά ενώ στη διπλανή λωρίδα υπάρχει ουρά, δεν γίνεται αντιληπτή από τον επιδέξιο αυτόεπιβήτορα  πίσω

Ανυπομονησία αναμονής έστω και για 30 δευτερόλεπτα ώστε να περάσουν πεζοί ή άλλα αμάξια, με το γνωστό στόλισμα του οδηγού που σταμάτησε καθώς και όλου του γενεαλογικού του δέντρου και θρησκευτικών πεποιθήσεων [βλ. μάνα, γιαγιά, θεία ...; παναγία, χριστό κοκ]

Επικίνδυνες φιγούρες γιατί πώς να το κάνουμε άμα έχουμε turboκινητήρα ή SUV [εδώ έρχεται η εικόνα της μεσήλικης κυρίας,-με το μαλλί κομμωτηρίου σικέ ντύσιμο και βαμμένα κόκκινα νύχια-  που ο σύζυγος της πήρε μεγάλο τουτού/παιχνιδάκι μπας και τον αφήσει στην ησυχία του]  πρέπει να το καταλάβουν όλοι όσοι βρίσκονται στον δρόμο εκείνη την στιγμή

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει σε όσους συνδυάζουν την βιολογική αυτή ανάγκη με μουσική υπόκρουση στη διαπασών και ειδικότερα όταν αυτή αφορά άσματα που θυμίζουν αγαπημένο τετράποδο -ή τον «μάγκα» με τα ποντιακά [!] που ακούγεται 1 χλμ πριν φτάσει στο ύψος του σπιτιού μου- και γενικότερα νότες που κάνουν το συνήθως μικρό αμάξωμα να πάλλεται σαν να πάσχει από την νόσο Πάρκινσον για αυτοκίνητα

Οι δε λόγοι αυτής της δημόσιας αυτοεκτόνωσης είναι ποικίλοι και αφορούν από την ταραδονποίηση από τον σύντροφο [δεν φτιάχουν και ψηλοτάβανα σπίτια πλέον γαμώτο], το συνουσιασμό με τον Προϊστάμενο στο γραφείο [ο Προϊστάμενος πάντα από πάνω], μέχρι την γκαντεμιά [όλα σε μένα συμβαίνουν ^%$#(@)&!] και ότι άλλο μπορεί να φέρει μία ήδη πολύ ευαίσθητη ψυχική ισορροπία σε πλήρη περαστική διάλυση.

Δικαίωμα στο σεξ έχουμε [σχεδόν] όλοι αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει και αναγκαστικά να μας γαμάνε και την ψυχολογία κάθε φορά που βγαίνουμε στους δρόμους!

Η σουπιά

Το ταξίδι αυτό όμως δεν ήταν τελικά όπως ήλπιζαν οι συγγραφείς και επιστήμονες εδώ και αιώνες. Δεν μετέφερε κανέναν μέσω μίας σχισμής στον χωροχρόνο απευθείας σε μία συγκεκριμένη στιγμή όσων παρήλθαν. Αντιθέτως, ξεκίνησε και πραγματοποιείται ως μία ανεστραμμένη πορεία, συνεχής και στιβαρή, σαν τον φυγά που πατά πάνω στα αποτυπώματα των παπουτσιών του στην άμμο και επιστρέφει εκεί από όπου ξεκίνησε.

Υπάρχει φυσικά και μία άλλη όψη του νομίσματος, αυτή που θέλει το μέλλον ως μία ελαφρώς αλλαγμένη αντανάκλαση του παρελθόντος, αυτή που βλέπει τον χρόνο ως μία αέναη κυκλική πορεία στο χτες, το σήμερα και το αύριο. Βάσει και αυτής της άποψης, πάλι ταξιδεύουμε προς το παρελθόν, απλούστατα βαδίζοντας μπροστά αντί για πίσω.

Ακόμα πιο θαυμαστό είναι το γεγονός πως το ταξίδι αυτό δεν έγινε χάρη κάποιας επαναστατικής επιστημονικής ανακάλυψης αλλά απλώς επήλθε ως το αποτέλεσμα των κοινωνικών συγκυριών. Αρκετοί είναι βέβαια και αυτοί που υποστηρίζουν πως η επιστήμη και η τεχνολογία συνέβαλαν και αυτές στο ταξίδι αυτό, με συμβολή όμως αρνητική.

Κανείς δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί τι θα σκέφτονταν Ταξιδιώτης του Χρόνου αν αντί για τους Ελόι και τους Μόρλοκς, αντίκριζε τη δική μας κοινωνία και τι τροπή θα έδινε ο HG Wells στην Μηχανή του Χρόνου του ..;

Είναι σημαντικό να διαφωνείς. Αν όλοι συμφωνούσαμε μεταξύ μας, σε όλα τα θέματα και όλα τα επίπεδα, δεν θα πηγαίναμε ούτε ένα βήμα παρακάτω στην σκέψη, θα ζούσαμε σε εγκεφαλικά τέλματα, νωθροί με υποσιτισμένους νοητικούς μυς, μυριάδες κόπιες με ίδια χαρακτηριστικά και βλέμματα στραμμένα μόνο στο εδώ, αφού το αύριο θα ήταν ίδιο με το χθες και τα ερεθίσματα για το μέλλον θα ήταν ανύπαρκτα.

Είναι καλό μερικές φορές ακόμα και να διαφωνείς για χάρη της διαφωνίας και της περαιτέρω ανάπτυξης του θέματος. Η έκφραση της αντίθετης άποψης σε μία συνομιλία μπορεί να λειτουργήσει σαν το λίπασμα σε ένα χωράφι με σπόρους. Ο δικηγόρος του διαβόλου μπορεί να γίνει ένας άκρως εποικοδομητικός ρόλος και για τις δύο πλευρές, ανοίγοντας νέες προεκτάσεις σε μία συζήτηση που ενώ έχει ξεκινήσει από το Α με προορισμό το Β, να φτάνει στο Γ, Δ, Ε.. Ω.

Είναι ουσιαστικό να εκφράζεις αυτό που σκέφτεσαι. Σε μία εποχή που ακόμα και ο τσοπάνης δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία μαριονέτα σε ένα θέατρο φιγούρων, ο φόβος του δακτυλοδεικτούμενου μαύρου προβάτου είναι από τα καλύτερα όπλα στην προβατοποίηση.

Τέλος είναι μεγάλο αγαθό να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που συμφωνείς μαζί τους σε βασικές αξίες και συμφωνείτε να διαφωνείτε γιατί μόνο έτσι η διαφωνία μετατρέπεται σε μέσο βελτίωσης και αυτοβελτίωσης.

Ένα δόγμα που επιφανειακά φαίνεται να αποτελεί απλώς το φαρμάκι πονεμένων καρδιών, βαθύτερα όμως μία κοινωνική αντιμετώπιση που χρόνια τώρα περνάει υποσυνείδητα στη σκέψη μας.

Οι άνδρες σε αυτό το δόγμα είναι απλώς μία μάζα κρέατος, το κέντρο αποφάσεων τους βρίσκεται πολύ κοντά στους μηρούς  τους, η καρδιά τους δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν μυ και τα συναισθήματα είναι περίεργες υποθέσεις που αφορούν μόνο το αντίθετο φύλο. Δεν κλαίνε, δεν έχουν ψυχικές ανάγκες και ο μοναδικός λόγος ύπαρξής τους είναι το σεξ.

Σε αυτό το δόγμα στηρίχθηκε μάλλον και ο παραγωγός του δελτίου καιρού καναλιού όταν σκέφτηκε να βάλει μία όμορφη κοπέλα να παρουσιάζει τον καιρό γεμάτο σεξουαλικά υπονοούμενα.

Με αφορμή αυτό λοιπόν λίγες σκόρπιες σκέψεις και ερωτήσεις..

Πως γίνεται να ενδιαφερθείς για κάτι όταν τόσο ωμά σου δείχνει πως δεν σε θεωρεί τίποτα παραπάνω από μία μηχανή που ενεργοποιείται από την καύλα; Πόσο εξοργιστικό είναι να σε θεωρούν δεδομένο; Όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε καταλάβει πως έχουμε χάσει την μπάλα.. Μήπως αρχίζουμε όμως να χάνουμε και το γήπεδο όταν ξεφτιλίζουμε τον άνθρωπο βασισμένοι στο φύλο του; Άσπρο-μαύρο, μέρα-νύχτα, φως-σκοτάδι, αρσενικό-θηλυκό: Από μία οπτική γωνία είναι αντίθετα, από άλλη μία όμως συμπληρωματικά και ίσως θα πρέπει να ξεκινήσουμε να τα βλέπουμε από την δεύτερη. Όσοι εκπρόσωποι του γυναικείου φύλου διατυμπανίζουν πως όντως όλοι οι άνδρες είναι γουρούνια, θα πρέπει επίσης να αποδέχονται πως όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες αφού δεν μπορεί κανείς να αποδέχεται ως καθολικότητα ένα συμβάν και  ένα άλλο ως την εξαίρεση. Όσο και αν μου κάθεται στον λαιμό, παραδέχομαι το επιχειρηματικό πνεύμα του παραγωγού Το κρέας, κρέας θέλει και το λάθος δεν είναι ποτέ 100% μονόπλευρο

Έχουμε δρόμο πολύ ακόμα μπροστά μας και το μονοπάτι γίνεται όλο και πιο δύσβατο ....

Τα χειρότερα μαχαίρια όμως δεν είναι αυτά που κόβουν την σάρκα αλλά την ανθρώπινη καρδιά. Αυτά που κάνουν πληγές που δεν γιάνουν με την απλή αφαίρεση του όπλου, που, ακόμα  και καιρό μετά, παραμένουν μέσα στο κέντρο της ψυχής ως ανοικτές πληγές, φαντάσματα έτοιμα να στοιχειώσουν με την πρώτη ευκαιρία.

Ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτροπιαστικό χαρακτηριστικό τους είναι πως δεν σκοτώνουν, όχι τουλάχιστον με την ιατρική έννοια που αφορά στην ύλη του σώματος. Δεν σκοτώνουν, σακατεύουν. Και σακατεύουν τον πυρήνα, σακατεύουν τα σημεία που η γιατρειά δύσκολα φτάνει, σακατεύουν αόρατα.

Καθένα από τα μαχαίρια αυτά έχει το όνομά του, ανάλογα με τον θύτη, το θύμα και την μεταξύ τους σχέση. Ποτέ δύο μαχαιριές δεν βιώνονται το ίδιο από δύο διαφορετικά άτομα ακόμα και αν το ίδιο μαχαίρι έχει χρησιμοποιηθεί για την ψυχική επίθεση.

Αναρωτιέμαι αν όσο εξακολουθούν να πονάνε αυτές οι μαχαιριές είναι ένδειξη πως υπάρχει ακόμα θέληση ζωής στο θύμα ή αν απλώς δείχνουν αδυναμία μάθησης από τα βιώματα. Όποια και να είναι η εξήγηση, το μόνο σίγουρο είναι πως είναι και αυτά κομμάτι της ζωής και πως κανείς δεν πεθαίνει χωρίς έστω και μία επιφανειακή πληγή από κάποιο τέτοιο μαχαίρι. Ίσως αν πέθαινε τελείως αλάβωτος, να ήταν ένδειξη πως ποτέ δεν έζησε πραγματικά.

Μέχρι τότε, ευχές για το καλύτερο γνωστό γιατρικό, την αγάπη.

Ο χώρος περιφραγμένος και όπως ήταν αναμενόμενο, άδειος. Μοναδικοί επισκέπτες τα ψήλα δέντρα τρίγυρω και τα πουλία που και που στον γκρίζο ουρανό. Καλύτερα έτσι, υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία να δει κανείς πιο καθάρια και να βιώσει εντονότερα τον χώρο.

Είναι περίεργο το συναίσθημα όταν συνειδητοποιεί κάποιος πως περπατά πάνω σε μονοπάτια που άλλοι πατούσαν 2.500 χρόνια πριν, μοιάζει με μείγμα δέους, ρίγους, μεγαλείου και φόβου. Η σκέψη αν αυτοί που περπατούσαν τότε φαντάστηκαν ποτέ αυτούς που το περπατούν τώρα έφερε, ως λογική συνέπεια και συνέχεια, το ερώτημα για το πως θα είναι αυτοί που θα το περπατούν αύριο και αν και οι τελευταίοι με την σειρά τους αναλογιστούν για τα πόδια που οι αρχαίες πέτρες τόσο καιρό δεχόνταν.

Το πρώτο και πιο κυρίαρχο αποτύπωμα της επίσκεψης ήταν η αρμονία του τόπου με το φυσικό περιβάλλον. Η εξήγηση για αυτήν την εντύπωση δόθηκε στο τέλος του περιπάτου από τον φύλακα του χώρου: ήταν λαξευμένο, τουλάχιστον το κομμάτι που σώζεται μέχρι σήμερα. Δεν υπήρχε κάτι το φτιαχτό, το συνθετικό στα υλικά της κατασκευής του, ήταν 100% φυσικό. Φυσικό και αυτόχθον, καθώς ο βράχος ήταν μέρος του βουνού, τότε και σήμερα, πριν λάβει το λειτουργικό του σχήμα για τις ανάγκες των αρχαίων. Η πιο οικολογική και εύρυθμη κατασκευή της περιοχής.

Διάσπαρτα υπήρχαν σημεία πληροφοριών για τα διάφορα επιμέρους κομμάτια που απάρτιζαν τον χώρο αλλά η αλήθεια είναι πως δεν αναγνώστηκαν. Όχι από έλλειψη ενδιαφέροντος για το ιστορικό και αρχαιολογικό υπόβαθρο αλλά από απλή επικέντρωση της προσοχής πιο πολύ στην συν-αισθηματική περιήγηση παρά την εκπαιδευτική και γνωστική επίσκεψη.

Τα ανάλαφρα γκρίζα σύννεφα του ουρανού συνδυασμένα με το γκρίζο του μαρμάρου ήταν το σκηνικό, ο βουβός θόρυβος της σύγχρονης πραγματικότητας από πέρα η μουσική και η έλλειψη Ηθο-ποιών ο μεγαλύτερος Χορός στο έργο των Σκέψεων.

Για πνευμόνια συνηθισμένα σε μεγαλουπόλεις ο αέρας έφερνε μαζί με τη δροσιά του και συνδέσμους με όσα τυχόν διαδραματίστηκαν εκεί στο παρελθόν, πραγματώνονται στο σήμερα και θα λάβουν χώρα και στο αύριο. Αυτό είναι ίσως και ένα από τα μεγαλύτερα αγαθά της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, το συναίσθημα της συνέχειας στο διάβα των αιώνων και του ενιαίου συλλογικού στο οποίο πρόγονοι, σύγχρονοι και μεταγενέστεροι είναι όλοι αναπόσπαστο μέρος.

Φέυγοντας το αρχαίο θέατρο του Άργους παρέμεινε πίσω, όπως χιλιάδες χρόνια τώρα, ειρωνικά, ο πιο πιστός θεατής τού ίδιου του του εαυτού. Έστω και αναξιοποίητο, θα συνέχιζε να δέχεται σιωπηλά όποιον δεχόταν να το αφουγκραστεί.